Archiwa autora: karolina

Sekcja o terapii kinem na Konferencji o Dokumencie – zapraszamy!

Mocumentary - I am still here

Już w najbliższy weekend odbędzie się Interdyscyplinarna Konferencja Naukowa pt. „Między tradycją a mockumentary. Perypetie współczesnego dokumentu”. W ramach konferencji obędzie się sekcja DOKUMENTALNA TERAPIA – TERAPIA PRZEZ FILM DOKUMENTALNY, którą poprowadzi przedstawicielka Kinoterapii mgr Martyna Górska.

Emily, Cathy, Andrea: Trzy kobiety Wichrowych Wzgórz

Emily Brontë, Katarzyna Earnshaw i Andrea Arnold to kobiety z różnych światów. Jedna od dawna nie żyje, druga nie istnieje, trzecia jest współczesną reżyserką. Łączy je jedna powieść: Wichrowe Wzgórza. Ta pierwsza ją napisała, druga jest jej główną bohaterką, trzecia przeniosła ją właśnie na ekran. Co jeszcze je łączy?

Scripted Reality – moralitet naszych czasów?

Pamiętniki z wakacji

O fenomenie programów typu scripted reality na przykładzie polsatowskich „Pamiętników z wakacji” rozmawiamy z Łukaszem Kłuskiewiczem doktorantem SWPS kierunek – kulturoznawstwo. Z wykształcenia – kulturoznawca/filmoznawca (UJ). Z wyboru – pracownik mediów. Z zamiłowania – ich wielki pasjonat i badacz. Zaczynał jako dziennikarz telewizyjny i radiowy w Krakowie, później w Warszawie. Pracował po obu stronach kamery (prowadził m.in. program Dolina Kreatywna w TVP2). W Biurze Koordynacji Programowej Telewizji Polskiej S.A. zajmuje się analizami i ocenami programowymi, śledzeniem preferencji widzów, poszukiwaniem nowych propozycji programowych oraz koordynacją układów ramowych. Dlaczego śmiejemy się z „Mięsnego Jeża”, kto ogląda takie programy?

Seksowne oblicze dobroczynności – zaangażowanie? Lubię to.

Jane Fonda

To zło od zawsze było sexy. Dobro kojarzyło się raczej z nudną, ugrzecznioną poprawnością. Dobro było mało interesujące, dobro słabo się sprzedawało. Dlatego wielkie gwiazdy z reguły miały mroczne biografie, a w nich: rozwody, skandale, uzależnienia, mniej lub bardziej poważne przestępstwa. Moralność i dobro były dla zwykłych zjadaczy chleba. Gwiazdy znajdowały się tam, gdzie ich miejsce: ponad.

W polskich szpitalach dr House nie miałby szans

Szpital Alicji

W kontekście wchodzącego niedługo na ekrany TVN-u serialu pt. “Szpital Alicji” postanowiliśmy porozmawiać o tym jak seriale medyczne wpływają na postrzeganie  polskiej służby zdrowia. Rozmawiamy z Tomirą Chmielewską-Ignatowicz – doktorantką Kulturoznawstwa Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich SWPS i PAN. Zawodowo od lat związana z  HR i marketingiem usług medycznych. Manager w  niepublicznej placówce zdrowia. Autorka wielu publikacji z zakresu zarządzania, motywacji pracowników, rekrutacji, najnowszych trendów w zakresie HR i ZZL w małych i średnich przedsiębiorstwach. Wykładowczyni na wydziale Polonistyki UKSW. Naukowo związana z tematyką komunikacji pomiędzy lekarzami a pacjentami – zwłaszcza onkologicznymi.

Filmoterapia – teoria i praktyka

Małgorzata Kozubek

„Naprawdę zgadzam się z tymi wszystkimi stwierdzeniami, że film ma ogromną moc, że może mieć wpływ na podejmowane przez nas decyzje, ułatwia wgląd w siebie, pomaga w zrozumieniu siebie i innych itd. Nie dyskutuję z tym, sama w to mocno wierzę.” – Pierwszy z serii wywiadów z dr Małgorzatą Kozubek, autorką pionierskiej pracy doktorskiej w filmoterapii, filmoznawczynią, wykładowczynią Instytutu Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. 

Mój przyjaciel Film – cykl warsztatów dla dzieci

14 kwietnia nasza fundacja rozpoczęła realizację projektu „Mój przyjaciel film”.
W trzech warszawskich kawiarniach – Kalimba, Plac Zabaw i Tamika dzieci w wieku 6-10 lat oglądają wspólnie filmy a po nich biorą udział w warsztatach psychoedukacyjnych.
Za warsztaty odpowiedzialni są psychologowie z Pracowni Psychologicznej Nintu.

Elena – zaproszenie na przedpremierowy pokaz filmowy

Elena

Zapraszamy na przedpremierowy seans najnowszego filmu Andrieja Zwiagincewa pt. „Elena” w Kinie Wysokich Obcasów, w siedzibie Agory przy ulicy Czerskiej 8/10, w czwartek o godzinie 18.00. Po seansie odbędzie się panel dyskusyjny z udziałem Agaty Passent i Zbigniewa Miłuńskiego. 

Wstyd

Wstyd

Ze „Wstydem” trzeba się przespać. Bezkompromisowość duetu McQueen – Fassbender po raz kolejny po „Głodzie” nie pozostawia obojętnym. Film trudny, utrzymany w ascetycznej, zimnej stylistyce zdjęć Seana Bobbitta (również operator „Głodu”) w sposób dosłowny eksploruje najintymniejszą sferę ludzkich przeżyć. Recenzja filmu „Wstyd” autorstwa Justyna Mancewicz. 

Trailery, czyli alchemia filmowej przystawki

Weź szczyptę humoru, łyżkę sentymentu i szklankę dramatycznego zwrotu akcji.  Dorzuć garść z emfazą wygłaszanych kwestii, kilka wybuchów i jeden, najwyżej dwa, namiętne pocałunki. Składniki energicznie wymieszaj, wrzuć na patelnie i szybko usmaż na dużym ogniu. Koniecznie polej sosem przyrządzonym z wpadającej w ucho muzyki. Przystawkę filmową posyp  kilkoma kilogramami ostrej papryczki chili i spożyj natychmiast po przyrządzeniu. O filmowych zwiastunach pisze Katarzyna Pycia-Salus.

Boski Ryan: Amant 2.0

Ryan Gosling w "Kocha, lubi, szanuje"

Czasy się zmieniają a wraz z nimi filmowi amanci. Obiekt westchnień w wersji współczesnej musiał złagodnieć i dostosować się do oczekiwań nowoczesnych kobiet-widzów, które równouprawniają się – i wymagają! Pod pretekstem Dnia Kobiet Karolina Zbytniewska postanowiła przyjrzeć się wzorcowi współczesnego amanta.

Plany na 2012

Z ogromną radością informujemy, że otrzymaliśmy dofinansowanie na realizację kilku naszych przedsięwzięć! Dzięki decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej wiemy, że w 2012 roku na pewno odbędą się przynajmniej dwa z planowanych przez nas projektów.

I’m so so w Dyskusyjnym Klubie Filmów Nieobecnych w 16. rocznica śmierci Kieślowskiego

I am so so

W 16  rocznicę śmierci Krzysztofa Kieślowskiego Dyskusyjny Klub Filmów Nieobecnych zaprasza na wyjątkowe spotkanie poświęcone wspomnieniom o jednym z najwybitniejszych polskich reżyserów.

Obca

Obca

Niedobrze jest być kobietą. I niedobrze jest być mężatką. Najgorzej jednak jest być kobietą, mężatką i muzułmanką. Główna bohaterka spełnia wszystkie trzy kryteria przez co spotykają ją przykrości i upokorzenia.  Niemiecki film dobitnie udowadnia, że jest to mieszanka wybuchowa, która nie może skończyć się dobrze. Recenzja Weroniki Bazydło.

Sponsoring

Sponsoring

Usłyszawszy o „Sponsoringu” Małgorzaty Szumowskiej przypomniały mi się pamiętne „Studentki” Emmanuelle Bercot. „Po co robić film na temat zgłębiony w innym obrazie?”- pomyślałam. Jednak pomiędzy tymi pokrewnymi filmami istnieje zasadnicza różnica. „Studentki” podkreślają ekonomiczny motyw działania młodocianej prostytutki, natomiast film Szumowskiej traktuje aspekt finansowy jako pretekst. W istocie jest obrazem niezwykle nihilistycznym – recenzja Justyny Mancewicz.

Idy marcowe

Idy marcowe

Obywatel G.C o miłości. Do władzy. Recenzja filmu „Idy marcowe” Anny Dranikowskiej. 

Film i historia. Antologia

Film i historia. Antologia

Zaczęło się tak. Prezydent Francji, Felix Faure przebywał z oficjalną wizytą w Petersburgu u cara Mikołaja II. Kilka tygodni później kanclerz Niemiec, Otto Bismarck wywołał dyplomatyczny skandal  stwierdzeniem, że prezydent Francji to ignorant, który uchybił protokołowi dyplomatycznemu nie zdejmując kapelusza przez gwardią carską. I właśnie wtedy Bolesław Matuszewski pokazał film Wizyta prezydenta Faure’a w Petersburgu, w którym jasno wykazał, że pomówienia kanclerza są kłamstwem. I chyba właśnie wtedy historycy uświadomili sobie, że z ta przelotna i lekceważona przez nich znajomość może przerodzić się w poważniejszy związek. Był rok 1897.

Proteza pamięci

Róża

O historioterapii, dobrych i złych filmach historycznych, znaczeniu edukacji historycznej i roli Internetu w upowszechnianiu historii z Marcinem Wilkowskim, założycielem i redaktorem naczelnym portalu Historia i Media rozmawia Anna Dranikowska.

Ściana płaczu – rzecz o smutnych filmach

Nie opuszczaj mnie

Film „Nie opuszczaj mnie” zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Wodospad łez przyszedł w pakiecie z poczuciem oczyszczenia, współczucia i spokoju. Przyniósł też refleksję, że muszę coś napisać o filmie smutnym, tak ważnym w moim menu filmowych używek.

Rozpoczynamy współpracę z Fundacją ODITK

Logo Fundacji Edukacyjnej ODiTK

Z radością informujemy o rozpoczęciu współpracy z Fundacją Edukacyjną ODiTK, która organizuje spotkania filmu i psychologii w gdańskiej kawiarni „W starym kadrze”.

Wymyk

Wymyk

„Wymyk” Grega Zglińskiego z wybitną kreacją Roberta Więckiewicza znalazł uznanie publiczności i krytyki. Film operujący prostymi środkami opowiada o sprawach szczególnie złożonych. Rozdźwięk między zwyczajnością warstwy wizualnej a nasyceniem emocjonalnym treści działa nieco dezorientująco, ale czyż życie nie polega często na kontraście zgrzebnej powłoki z nieodgadnioną różnorodnością odczuć?    

Filmowa Alchemia cz. 2

Czy filmy pełne przemocy mogą leczyć? Co jest dobrego w filmach depresyjnych? Czy kinoterapia psuje ludziom zabawę płynąca z oglądania filmów i każe je analizować? W drugiej części wywiadu amerykańska terapeutka Birgit Wolz, autorka książki „E-Motion Picture Magic”, twórczyni strony cinematherapy.com opowiada o swoich doświadczeniach z kinoterapią, którą nazywa modern day shamanism.

Tajne przez poufne

Przygotowując się do naszego projektu trafiłam na książkę „Movie Therapy” autorstwa Fuat Ulusa, a w niej na teorię o tym, że tak jak codziennie przy wszystkich innych naszych czynnościach, również w odbiorze filmu uruchamiają się w nas trzy poziomy: dziecka, dorosłego i rodzica.

Kinoterapia w Kinolab

Projekt Kinoterapia. Spotkania między kadrami wystartował w lutym 2009 roku cyklem Inność. Przez 2009 i 2010 rok co trzy tygodnie w warszawskim Kino.Lab odbywały się pokazy starannie wyselekcjonowanych filmów, wzbogacone dyskusjami z psychologami i terapeutami, ludźmi filmu, wykładowcami Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Każdy pokaz dopełniają nasze autorskie warsztaty rozwoju osobistego.

Starsza siostra kinoterapii

Lecznicą dusz nazywano biblioteki już za czasów Ramzesa II. W 1272 roku w kairskim szpitalu chorym czytano Koran. Najstarsze informacje dotyczące kierowanego czytelnictwa chorych pochodzą z XVII wieku, kiedy to jezuici zalecali swoim chorym czytanie książek religijnych. Do znacznego rozwoju biblioterapii przyczynił się psychiatra Carl Menninger, który przepisywał swoim pacjentom książki: beletrystykę i literaturę faktu, tak by zyskali wgląd we własną sytuację i poznali strategie radzenia sobie.

Prawda życia, prawda ekranu

Twój klient lub klientka mówi o swojej sytuacji życiowej – końcu związku, starzeniu się, chorych rodzicach, utracie pracy, lub rozczarowaniu życiem. Nas, dyplomowanych psychoterapeutów uczy się, jak pomagać klientom w uwalnianiu uczuć, identyfikowaniu ukrytego konfliktu, jak dzielić się perspektywą dotyczącą dynamiki psychologicznej sytuacji, prowadzić osoby w zmaganiach z trudnymi przeżyciami i poszukiwaniu rozwiązań dla problemu. Można jednak zrobić coś zupełnie innego – polecić klientowi film. Śladem wielu psychoterapeutów, którzy klientom zmagającym się z trudnymi wyborami polecają wyprawę na seans filmowy.

Film jako uzdrawiająca podróż

Oglądanie filmów w celu zrozumienia życiowych problemów

Kiedy pierwszy raz usłyszałem o tym, że filmy mogą oferować wgląd w problemy życia codziennego – w tym moje problemy– uznałem ten pomysł za przesadę. Punktem wyjścia dla tego podejścia jest koncepcja, zgodnie z którą walka z życiowymi problemami takimi, jak dysfunkcyjne związki, złe wybory, nałogi, nierozwiązane kwestie z okresu dzieciństwa, może pochłaniać uwagę konieczną do oceny swojego życia z perspektywy. Nie od dziś wiadomo, że potrafimy wskazać rozwiązania cudzych problemów, nie dostrzegając własnych.

Oglądając określone filmy możemy zobaczyć, jak z trudnymi sytuacjami lub stanami radzą sobie inni.

Klucz do zrozumienia rzeczywistości

„Rozmowy o jedzeniu są genialnym punktem wyjścia do poznawania kultury, nie mówiąc już o tym, że uwielbiam próbować lokalnych potraw” mówi Marta Sapała – podróżniczka, dziennikarka, która odwiedziła bardzo wiele krajów na całym świecie, o czym pisze na łamach „Voyage” i „Rzeczpospolitej”.

Potosi

Są reżyserzy pełni młodej, ekspansywnej energii, z konkretnymi poglądami na świat i rozmachem w prezentowaniu swojej wizji. Zawsze gotowi “żreć starych” i walić swoją prawdą po oczach. Są też inni, którzy podejmują heroiczną (niektórzy powiadają – „daremną”) próbę wdarcia się we świat zastany, uciekając od własnego ego, czy też „”własnej umęczonej wyobraźni” według Lyncha.

Zabójstwo Jessy Jamesa przez tchórza Roberta Forda

{youtube width="640" height="300"}TtVc2WLKeek{/youtube}

czekałam na ten film tak długo, że ciągle nie mogę się z tego czekania otrząsnąć i uwierzyć, że już po. Ale trzeba prawdzie spojrzeć w oczy – film obejrzany, bilet grzeje się w portfelu, a od czasu seansu minęło tyle czasu (dokładnie dwa mega ważne egzaminy i jedne święta Bożego Narodzenia – usprawiedliwię się trochę przy okazji), że mogłam sobie wszystko ułożyć w głowie. Ale nie zapomnieć, o nie! Takich filmów tak łatwo się nie zapomina. Fabułę wprawdzie idealnie streszcza sam tytuł, jednak przecież świat na prostych historiach stoi. Tak prostych, jak ta o zabójstwie bandyty Jessy Jamesa. Zabił go oto człowiek podający się za przyjaciela, strzelając mu w plecy w jego własnym domu. Po wszystkim zaś obnosił się ze swoją podłą zdradą, wręcz odgrywał scenę zabójstwa w teatrze, aż do momentu, w którym zrozumiał, kim jest i czego się dopuścił. Tchórz Robert Ford.

Om Shanti Om

{vimeo width="640" height="274"}1861022{/vimeo}

Najpierw podali wino i przekąski, a gdy zaczęłam się powoli zapadać w fotel i żegnać w myślach z moim – jak do tej pory – ukochanym kontynentem, zaczął się film. I to był najtrafniejszy epilog dla całej naszej wyprawy i jak mniemam początek wspaniałej przyjaźni. „Om Shanti Om”.

XXY

{youtube width="640" height="300"}A3czlNiEuIM{/youtube}

niestety nie będzie to tekst o Joy Division w kinie, czyli o „Control” Antona Corbijn, na który czekam już bardzo, bardzo, bardzo i który na pewno tu opiszę, jak tylko w końcu do niego dotrę. nie. znów będzie o tym, że czasami po prostu wszystko się kojarzy z aktualnym tematem tygodnia, i wtedy generalnie nie jest istotne co oglądasz, tylko raczej w jakim nastroju i z jakim nastawieniem.

Transamerica

{youtube width="640" height="300"}atlMlkOQZuo{/youtube}

moim zdaniem bardzo dobre kino. historia transseksualisty, który na tydzień przed operacją ostatecznej zmiany płci, dowiaduje się, że ma syna i że z związku z tym musi się skonfrontować ze światem i przeszłością, czego mu się do tej pory skutecznie udawało uniknąć. film drogi (chyba mój ukochany gatunek), w którym bohaterowie przekraczają kolejne granice stanów, przedstawiając przekrojowy obraz Ameryki wszelkich możliwych środowisk i sfer.

Sankara

{youtube width="640" height="300"}bBgEBg7Ipb4{/youtube}

młody mnich przybywa do wiejskiej świątyni w celu odnowienia zabytkowego fresku. ochoczo zabiera się do pracy, ale wszystko go rozprasza. dzieci, turyści, mieszkańcy wioski, ale nade wszystko piękna młoda sąsiadka, której bransoletki słuchać z odległości kilkuset metrów (zapewne tylko w wyobraźni mnicha). kobieta śni mu się po nocach, w uniesieniu wyobraża ją sobie nago i maluje.

Ratatuj

{youtube width="640" height="270"}QWfvO-qjtMI{/youtube}

jedyny znany mi sposób na to, by zjeść ciastko i mieć ciastko – obejrzeć film, który przypomina o dobrych zwyczajach w temacie kulinaria a jakość życia i sam w sobie jest niezłą ucztą. oto i cały „Ratatuj” – opowieść o genialnym kucharzu ukrytym w ciele małego gryzonia. o tym, że: „nie każdy może być artystą, ale artysta może pojawić się w każdej postaci”. trochę o miłości, o samorealizacji, o Paryżu. a to tylko kilka wątków, bo tak wymieniać można by długo.

Przypadek Harolda Cricka

{youtube width="640" height="300"}pvNYzlScr_A{/youtube}

film o tym, że przypadki chodzą po ludziach i dobrze. poza tym, ciężko cokolwiek powiedzieć bez zdradzania kluczowych niespodzianek. podsumowując bardzo ogólnie – co byś zrobił, gdyby się okazało, że twoje życie jest przez kogoś zaplanowane i że plany tej istoty wobec ciebie są nieprzewidywalne i, co gorsza, być może zupełnie nie po twojej myśli? a podsumowując jeszcze ogólniej – co byś zrobił zyskując pewność co do tego, że przeznaczenie jest faktem, a twój los dawno temu został obmyślony?

Pod jednym dachem

Normalną konsekwencją zasady, jaka nam przyświeca przy tworzeniu tej strony – zasady, przypomnę, skrajnego subiektywizmu – jest wybiórcze podejście do filmów z nastawieniem na te, które się z nami bezpośrednio komunikują. A że warunkiem komunikacji jest korzystanie z tego samego kodu i z tych samych, w jakimś stopniu, doświadczeń, można powiedzieć, że nastawiamy się na filmy stworzone w języku, jaki rozumiemy i poświęcone tematom, które nas bardzo obchodzą (podkreślam „bardzo”, bo tych, co nas po prostu obchodzą jest całe mnóstwo).

Gattaka

{vimeo width="640" height="360"}1944251{/vimeo}

staroć przed lat, niemal perła z lamusa, jak to niegdyś za nieodżałowanym ukochanym śp. Zygmuntem Kałużyńskim powtarzało. oczywiście jest w tym lekka przesada, jednak czas przy filmach futurystycznych ma swoje znaczenie (i leci dla nich szybciej niż kula karabinowa). i jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że po wielu epokowych zdarzeniach, jakie dzielą nas od roku produkcji „Gattaki” – 1997 – w tym po detronizacji Plutonu i premierach nowych części „Gwiezdnych wojen”, opowieść zachowała swoją świeżość i naprawdę bardzo dobrze się ją ogląda.